سلام به همه دوستانم

میخوام امروز یه چیزی خارج از موضوع وبلاگ بنویسم

یه نامه به همه ی دوستانم.

به همکلاسی های قدیمی.به همه ی دوستانم در میرداماد،دوستان من امسال نمیتونم با شما توی یه کلاس یا یه مدرسه باشم ولی میدونم که جام تو قلبتون خالی میمونه و من دلم برای همتون تنگ میشه،تنگ تنگ.خیلی دوست داشتم امسال رو هم با شما عزیزانم بگذرونم ولی نشد باید میرفتم.باید بین دوستام و درس یکی رو انتخاب میکردم.میدونم که هرگز دوستانی به مهربونی شما وبه خوبی شما پیدا نمیکنم،ولی بدونید همیشه دوستون داشتم و دارم.اگه اذیتتون کردم منو ببخشید اگه خوبی هم از من دیدید بدون شک بدونید اشتباهی رخ داده(شوخی کردم)ولی واقعاً هیچ همکلاسی همکلاسهای من نمیشن هیچ دبیرستانی هم میرداماد نمیشه.میام پیشتون بهتون سر میزنم.منو فراموش نکنید منم هیچ وقت فراموشتون نمی کنم.

نامه های خصوصی تر:

سیاوش:خیلی دوست داشتم مثل 3سال راهنمایی هنوز هم پیشت باشم.ولی بدون بهترین دوستمی و همیشه هم میمونی...

علی (پر):میدونی که خیلی دوست دارم .نمیدونم شاید فکر کنی در حققت نامردی کردم ولی بدون اینطوری نیست. خیلی آقایی علی اگه بهت بدی کردم ببخش

امیر نجفی:تو رو بیشتر از همه اذیت کردم ولی همیشه بخشیدیم این بار هم منو ببخش

مهدی نصیری:بابا تو که از خودمونی

پدرام:دوست خوبی برام بودی

بهنیا:اگه جواب سلامتو ندادم بیخیال دفعه ی بعدی که دیدمت جوابتو میدم.آخر هم بسکتبال یاد نگرفتی

از بقیه دوستامم خداحافظی میکنم:آرش،پیام،محمد،سامان،میلاد،محسن،......،فرهاد،شهابپور،محسن حسین آبادی،

و ...

اگه چیزی در جواب چیزایی که بهت گفتم میخوای بگی این زیرتوی نظرها بنویس.علی دا